NAUKA I KULTURA

Podobnie jak pływaka, tancerza lub muzyka zaczyna się kształcić już w dzieciństwie, kiedy jego mięśnie i zmysły są je­szcze bardzo elastyczne i łatwo się rozwijają w trakcie ćwiczeń — tak i wiele zdolności umysłowych i manualnych związanych z kulturą naukową i techniczną jednostki wymaga wczesnego uformowania podstaw, na których oprze się dalszy rozwój. Postulat B. Suchodolskiego , „by kształcenie naukowe waż­ne dla kultury ogólnej było kształceniem osobowości przez naukę, dokonującym się w sposób ciągły i długotrwały, raczej dzięki uczestnictwu ludzi w rozwoju nauki, niż uzyskiwaniu informacji o postępach nauk", należałoby przetransponować również na grunt kształcenia kultury technicznej. Warto zauważyć, że po­stulat ten ma w zakresie techniki nawet znacznie większe szanse urzeczywistnienia, gdyż tylko niewielki, choć rosnący procent ludzi bierze czynny udział w pracy naukowej, z techniką zaś pro­dukcyjną lub usługową oraz z użytkowaniem wytworów techniki stykają się blisko niemal wszyscy czy w pracy zawodowej, czy w życiu codziennym, czy w zajęciach czasu wolnego. Chodzi tyl­ko o to, aby to było uczestnictwo świadome i odpowiedzialne. Człowiek powinien w coraz większym stopniu stawać się rzeczy­wistym sprawcą i decydentem działania, a nie biernym wyko­nawcą lub konsumentem. Inaczej mówiąc, powinien rozwijać swo­ją kulturę techniczną.